Ден потоа…
Ден поТОА… Тоа е ТОА што се чека цела година, како пустината дождот, рибарот риба, ветерницата ветрот, покерашот покер, коцкарот џек пот… Тоа е ТОА што се очекува, а потоа се раскажува, прераскажува, докажува… ТОА за што се прашува и распрашува, додава, филмува и филува со остатоците од народната трпеза после која мора звучно да се подригне за полесно да се свари и преработи во последниот продукт на метаболизмот.
Ден по осмомартовската еуфорија…Празни маси и чаши, празни цвеќарници и продавници, празни паричници…Што после испиените голтки, дегустираните залаци, распакуваните амбалажи, отпатуваните дестинации, одиграните игри без граници… Одеднаш, толку многу внимание еден суптилен стомак тешко вари!
Повод за текстов е по повод 8 Март, празник за кој ама ич немам инспирација да пишувам, нo вдахновението го пронајдов во стиховите на стариот добар и неповторлив монмартовец , Жак Превер кој вели вака:



